یک سینه غزل

دلم برای کسی می تپد که اینجا نیست

غمی بزرگتر از این به هیچ دنیا نیست

چگونه می شود امروز را به پایان برد

علی الخصوص که وقتی امید فردا نیست

خیال اینکه سرانجام غم شود شادی

برای دلخوشی ام هیچ وقت زیبا نیست

غم گذشته فراموش می شود روزی

که گفته می شود آن روز هم مهیا نیست

همیشه رود به رفتن ادامه خواهد داد

اگرچه مقصد او رو به سوی دریا نیست

از این جدایی و ماندن نتیجه می گیریم

به ماندگاری آدم بهانه حوا نیست

بیا به شیوه ی آصف بساز با دنیا

که بهتر از ره او حل این معما نیست